Een neusriem hier. Beugeltje daar. Teugel zus en leertje zo. Pommeltje met de P van Piemel aan de voorkant op het zadel en net als echte piemels verkrijgbaar is de maten S t/m XXL. De paardenwereld blijft verbazen. Heb je net een beetje door hoe wat heet bij het paard zelf, is de wereld om het paard heen nog veel bizarder. Met eenzame singels, dubbel gestikte met kern stijgbeugelriemen, bomen die je niet hoeft te snoeien en kamers om te luchten en bladen om te zweten. Snap je ‘em nog?
Ik ben de lijnen en draden al lang kwijt of heb ze in de knoop. Beide is bij mij een goeie optie. Ik besluit een pauze te nemen en mijn noodles op te eten met een holle voorkantlepel. Ik zucht, die terminologie is verwarrend voor mij. Als ondertussen blijkt dat mijn noodles van mijn lepel vallen neem ik wel de dichte vork. Das het voordeel van paarden, je hebt alles bij de hand. Of je knoopt het vast met een strotouwtje zodat het bij de hand blijft. Tenzij het bijdehand is om terminologie door elkaar te trekken. Of is daar dan weer het trekpaard voor?
We leren wat af zo. Lange lijnen, teugels, riemen, singels, schoften (en ik maar denken dat dat de buurkids waren), garelen (Je schoft in het gareel houden?), leidsels, onderleggers, het beleren van paarden. Leren beleren, kortom heel wat leer om te leren en heel veel leren om in te vetten. Het zweet gutst van mijn voorhoofd, gelukkig biedt het zweetmes uitkomst om me van deze ongemakken af te helpen. Zie je wel? Alles bij de hand. Ook raar trouwens, de poten van een paard voeten noemen, maar de voorvoeten dan geen handen.
De wereld van de paarden blijft me verbazen dus. Al helemaal omdat net als ik denk iets onder de kniewrongen te hebben, er weer een nieuwe deur naar een heel andere wereld opengaat. En hoewel veel optuiging bedoelt is om af te tuigen wil ik later een rijtuig. Een echte, met grote houten wielen en een bok. Omdat bokken zo leuk kunnen mekkeren. Net als ik…
