StarStableStruggle

Star Stable is een spelletje op de computer met paarden. Duh. Het is bedacht voor meiskes tussen de 7 en 98 die helemaal gek op paarden zijn. En tja, daar heb ik er een aantal van in huis. De afgelopen maanden heeft Star Stable ook hier zijn intrede gedaan en ondanks dat ik zelf niet zo handig met spelletjes ben gunde ik de dames een beetje lol met hun knol.

Ze kunnen een paard uitkiezen en deze voorzien van, uiteraard, een onmogelijke naam. Zo huppelen Rainbowmagic en Caramelchampion vrolijk door het beeld heen en gaat Novarockcat even een springwedstrijdje rijden. Het gehele spel is vriendelijk van aard en helemaal ingericht op jonge meiden. Je kan kiezen uit een garderobe waar de Wehkamp jaloers op is, geen zadel is te gek en met 21.324 verschillende hoofddeksels kan je ook gewoon een helm kiezen.

De dames vinden het heerlijk om te spelen. Compleet opgaan in de mooie vriendelijke fijne wereld van deze paardenplaneet. Volledig gefocust op de wedstrijden. Niets voor niets natuurlijk, je kan er immers een rozet mee verdienen! Wie wil dat nu niet?

Als liefhebbende paardrijpapa heb ik natuurlijk al Britt Dekker overleefd, de discussie gewonnen over het Horse Event (te duur, te ver en voor dat geld kan je 5 springlessen hebben) dus ik was klaar voor de volgende stap: Star Stable.

Vol enthousiasme start ik het spelletje op en verbaas me gelijk al over alle mogelijkheden. Ik kan links af, uit de stal, een trailer in, omkleden, maar ook rechtsaf, een andere stal door, een winkel in of … omkleden. Doelgroep ‘meisje’ is nu wel duidelijk denk ik en ik zoek nog een mooie broek voor mezelf uit, versier mijn paard met een strik op d’r kont en beloon mezelf met een mooie muts. Met enige hulp van de dames kom ik op een plek waar ik een wedstrijdje kan doen. Gewoon met de pijltjestoetsen een route volgen. Simpeler kan het bijna niet. Nou ja…

Waar verstand en motoriek samen komen met fantasie en onlogica knallen mijn neurotransmitters op hol. Ik kan dwars door andere paarden heen, heb blijkbaar superpowers en ergens denk ik een unicorn te zien die tegen een boom aan pist. Terwijl ik dat denk, knal ik van de weg af, struikel over bomen en flikker ik een diepe afgrond in. Weg is het kindvriendelijke. Snoeihard moet ik weer opnieuw beginnen. Na een halve avond oefenen lukt het me de race uit te rijden. Pffft! Vol trots maak ik een vreugdedansje door de kamer. Al bleek de vreugde van korte duur.

Met het einde van mijn race zag ik mijn score. Een prima score….. Dacht ik. Totdat bleek dat het nog niet de helft is van wat de kids neergezet hadden en zij minimaal 2x zo snel zijn als ik. Bedroeft sluit ik Star Stable af, open YouTube en zie dat Britt een nieuw filmpje gepost heeft.

Yes! Dit kan ik aan…